Het is tijd voor verbinding & activatie voor duurzaamheid

This post is also available in: enEnglish (Engels)

Vorige week werd ik persoonlijk diep geraakt door de speech van Greta Thunberg bij de VN-klimaattop in New York. Toch vraag ik mij een paar dagen later als communicatieprofessional af of haar woorden niet juist contraproductief werken. Moet het doemdenken niet plaatsmaken voor een inspirerende beweging waar iedereen onderdeel van wil zijn? Of kan het één niet zonder het ander?

Doemdenken verstart

De onheilspellende en verontrustende boodschap van de speech is existentieel groot. Zo groot, dat ik niet weet wat ik in hemelsnaam nog kan doen, anders dan het eerste de beste enkeltje boeken naar een tropisch eiland om mijn laatste dagen op deze planeet feestend ten onder te gaan.

Doemdenken verstart en angst zal nooit een drijfveer zijn voor een positieve verandering. Ook angst geeft richting, maar de verkeerde kant op. Dit is het grote probleem van de klimaatdiscussie. Het is een wereld met een beeldtaal van zielige ijsberen op wegdrijvende ijsschotsen. Het is geen wereld die je zin, inspiratie en richting geeft en waar je onderdeel van wil zijn.

De schuldvraag polariseert

Velen die zich bewust zijn van het klimaatprobleem en hun best doen om in hun dagelijkse leven er wat aan te doen, voelen zich aangesproken door de speech. Ondertussen verenigen en sterken klimaatsceptici zich in hun gezamenlijke afkeer. Dan is er de grote middenmoot. Een groep die nog in beweging is te krijgen op dit onderwerp, die ontvankelijk is en te inspireren om meer bewust te worden om in actie te komen. Dat doe je door het probleem te benoemen, een hoopvolle punt op de horizon te duiden en praktische eerste stappen aan te dragen. Niet door te polariseren, maar door te verbinden.

Creëer een beweging waar iedereen bij wil horen

Hoe zou het zijn als in plaats van Thunberg’s speech, er vijf kinderen op het podium stonden, die samen het probleem en de akelige feiten benoemen, maar tegelijkertijd ook een wereld schetsen waarin zij willen leven als ze net zo oud zijn als de aanwezige politici. Vervolgens vertellen ze allemaal welke eerste stap zij hebben genomen om daar te komen. Van kledingruil en een plantaardig dieet tot niet meer vliegen en de wasdroger de deur uit te doen. En ze dagen elke politicus uit om mee te doen om ook de eerste stap te nemen, hoe klein of hoe groot die ook is. Die groep met kinderen verenigen zich in de ‘First Step Club’. Een beweging boordevol voorwaartse visies en eerste stappen.

Geen revolutie zonder rebellen?

We hebben een Greenpeace nodig om onderwerpen op de kaart te zetten, voordat we in beweging komen. Is het ook zo met deze speech? Kan de verbinder niet zonder de rebel? In het geval van Thunberg’s speech twijfel ik. Wat ik wel weet, is dat ik energie krijg van verbinding en activatie. Dat is mijn eerste stap. Samen met klanten, elke klus keer weer.